من از این می ترسم

 

 

که ترک بردارد ،بغض ِ خموش

 

 

وتو نادیده بگیری همه ی  فریادش

 

 

تو که شاعر شده ای !!

 

 

وبرای من واین فاصله ها ، واسطه ای

 

 

مثنوی یا غزلی می سازی

 

 

 

شده اندازه  ی  این خسته ،گهی

 

 

دم از این رو زپلاسیده وخونین بزنی

 

 

دم از این قحطیِ  آدم بزنی

 

 

دم از این نثر قدیمی بزنی ؟؟

 

 

...

گوشزد می کُنَدَم پنجر ه ای

 

 

که لب حوض فراموشی دنیا ننشین

 

 

وقلم را به تن هر ورقی ساده نکش

 

 

شاید از رنگ خطوط

 

 

ذهن خوشبخت کسی

 

 

پی به سهراب بَرَد

 

 

شاید عصیان فروغ

 

 

گله ای از زن تنها نکند(1)

 

 

شاید اندازه ی هر واژه ی بکر

 

 

شعر تو در قدم ثانیه ها گم بشود

 

 

...

من از این می ترسم

 

 

که تبانی بکنی با همه ی قافیه ها

 

 

ومیان همه ی خاطره ها گم بشوم

 

 

 

 

1= اما دریغ ودرد که زن بودم

 

[ ۱۳۸۸/٥/٢ ] [ ٧:٤٩ ‎ب.ظ ] [ زهرا طهماسبی(پریشان) ] [ نظرات () ]