غروب شد ،

 

وتو قشنگترین  خنده ی زمان

 

زیر ِ نگاه حوصله دراز کشیدی ،

 

احساس "بغض کرده ای "

 

رد پای  واژه های خیالی ام را می گرفت.

 

آه ،من بودم ودستهای خالی

 

که از بازار زندگی بر می گشت

 

وسطرهای بهم ریخته ی خاطراتم

 

عرصه را تنگ کرده بود

 

تا مثل همیشه

 

با قافیه های حریص

 

 دست وپنجه نرم کنم.

 

من با تمام سرعت

 

به سمت غزلهای بارانی لیز خوردم

 

وپای شعرم ،در حوالی جالیز انتظار، شکست

 

باور کن آنروز

 

خورشید به من خندید

 

چشمهای سرخم،

 

شیطان را به وسوسه انداخت

 

وبرای اولین بار

 

بهشت را گم کردم

 

 

[ ۱۳۸۸/۱/۱٢ ] [ ٥:٠٠ ‎ب.ظ ] [ زهرا طهماسبی(پریشان) ] [ نظرات () ]