از دست تو ای صبح غزل دلگیرم  

                 

بردار وبرو کلام ِ بی تقدیرم   

                    

دیگر به طلوع خنده ام فکر نکن

 

تا من غم هر حادثه از سر گیرم

 

در هر ورقی که خورده تقویم دلم

 

با عشوه ی ِ بی حد غزل در گیرم

 

در فرصت ِ ناتمام ِ این قافیه ها

 

هر بیت لبت کشیده در زنجیرم

 

پابند ِ نگاه ِ  خسته ی کوچه شدم

 

من معترفم که از غمش می میرم

 

[ ۱۳۸٧/٩/۱۸ ] [ ٤:۳٧ ‎ب.ظ ] [ زهرا طهماسبی(پریشان) ] [ نظرات () ]