پریشان

از صدای نفسم پنجره برهم می خورد

ناله ی دردمرا باد به هرجا می برد

دل بیچاره ی من بیخودی از شب ترسید

زلفت ازبس که گره خوردبه یلدا پژمرد

چه کنم این همه نازت که مرا خواهد کشت

بعد ازاین کـــاش نگویند زنی تنها مـــرد

تو فقط نــــازبکش باقی کارش بادل

هیچ عشقـــــی رقم ناز کسی را نشمرد

شب وغم های من وناله ی آشفته ی من

رفتی وغصه ی هجران توام خاک سپرد

تفاهم  خوبی است ،

میان من ودفتری که سالها

 خالی است

نمی دانم!

 من اورا به دوش میکشم

یا او مرا؟

ما آدمها چقدر لکه دار خواهیم شد! ؟

 روزی که فهمیدم

  افسانه های پا به ماه ،

  تاریخ را خواهند شست!!!

وقتی غزل با ناله ها، تحلیل می شد

دیدم سکوت قافیه، ترتیل می شد

انشای دل بر قله های اوج می رفت

ناگفته های شعر نو، تکمیل می شد

روزی که آدم رنگ خون با چشم خود دید

احساس دلتنگی بر او، تحمیل می شد

خواندم سرودی تا به چشمم گریه بندد

یک قطره در چشمان شب، قندیل می شد

گفتی بنالم از غمت خاموش ِ خاموش

بغضی برای ماندنم، تجلیل می شد

با سبک گفتاری که چون آیینه ها بود

خاکستر افکار دل ،غربیل می شد

تاکی پریشان از غمت شیدا بماند

عشقی فراتر از جنون ،تبدیل می شد

تا کی به احترام مترسکها

کلاغ پر خواهی رفت؟

بگذار دروغ ،کمی بخوابد

یادت باشد

تو از نجیب زادگان همین  دیاری

اما افسوس

در انزوای شانه های مرده

به تدریج به خواب میروی

وانگار نه انگار ،حوّا تورا زاییده

کجای این کوچه های غریب

خواهی رفت ؟

وکدام خیابان را برای رسیدن به عصیان فروغ

خواهی دوید ؟

کفشهای سهراب برای پاهایت گشاد است

میترسم ،از اینکه دوباره به زمین بخوری

وبرای دفترهای بسته سوژه ای  بکر شوی !

کسی چه میداند تو قطره ی کدام دریایی ؟

که می خواهی ،باز باران را...

برای سروهای شمال خلاصه کنی

وچادر گیلکهای نجیب را،به باد بسپاری

می دانی اصلا گوشهایت نمی شنوند

شاید دلباخته ای باشی

که لفظ اوج را ،در چارچوب قابها زنجیر کرده ای

وخیانت ودروغ را نمی فهمی

شاید نمی دانی

{حاصل عشق مترسک به کلاغ،

کشتن مزرعه است}

وخود را وبال گردن تقدیر کرده ای

شاید از روی سادگی

برای مترسکها کلاغ پر میروی

اما یادت باشد

سایه ات تمام این لحظه ها را

میان کاغذهای کاهی جیغ میکشد

 در ساده سرودنت امان میخواهم

از چشم خمارت آسمان میخواهم

آخر تو شبیه من شدی یا نشدی ؟

این راز نهفته جاودان میخواهم

چون بر سر ِ کوچه ی نگاهم برسی

یک بوسه ی آتشین نهان میخواهم

این گریه ی عاشقانه را خسته مکن

باران شده ام انیس جان میخواهم

از چشم حریص بدنظر دورم کن

طی کردن ره قدم زنان میخواهم

من از این می ترسم

که ترک بردارد ،بغض ِ خموش

وتو نادیده بگیری همه ی  فریادش

تو که شاعر شده ای !!

وبرای من واین فاصله ها ، واسطه ای

مثنوی یا غزلی می سازی

شده اندازه  ی  این خسته ،گهی

دم از این رو زپلاسیده وخونین بزنی

دم از این قحطیِ  آدم بزنی

دم از این نثر قدیمی بزنی ؟؟

...

گوشزد می کُنَدَم پنجر ه ای

که لب حوض فراموشی دنیا ننشین

وقلم را به تن هر ورقی ساده نکش

شاید از رنگ خطوط

ذهن خوشبخت کسی

پی به سهراب بَرَد

شاید عصیان فروغ

گله ای از زن تنها نکند(1)

شاید اندازه ی هر واژه ی بکر

شعر تو در قدم ثانیه ها گم بشود

...

من از این می ترسم

که تبانی بکنی با همه ی قافیه ها

ومیان همه ی خاطره ها گم بشوم

1= اما دریغ ودرد که زن بودم

غروب شد ،

وتو قشنگترین  خنده ی زمان

زیر ِ نگاه حوصله دراز کشیدی ،

احساس "بغض کرده ای "

رد پای  واژه های خیالی ام را می گرفت.

آه ،من بودم ودستهای خالی

که از بازار زندگی بر می گشت

وسطرهای بهم ریخته ی خاطراتم

عرصه را تنگ کرده بود

تا مثل همیشه

با قافیه های حریص

 دست وپنجه نرم کنم.

من با تمام سرعت

به سمت غزلهای بارانی لیز خوردم

وپای شعرم ،در حوالی جالیز انتظار، شکست

باور کن آنروز

خورشید به من خندید

چشمهای سرخم،

شیطان را به وسوسه انداخت

وبرای اولین بار

بهشت را گم کردم